polska

Follow Kiwi on IG!

Czas na emigracji się nie zatrzymuje.

22 cze 2017 | Dziennik

Czas na emigracji płynie dalej.

Czyli jednak zegarek nie stanął i życie w Polsce na mnie nie poczeka. Wrócę i wszystko będzie inne. Pewne zmiany na pewno mnie ucieszą. Nowe inwestycje, odnowione fasady kamienic, zrewitalizowane parki. Chciałabym wrócić i zachwycić się moim miastem na nowo. Czasem jednak się boję, że to i tak będzie za mało, żeby zostać.

W kraju zachodzą inne, ważniejsze zmiany, w których nie dane mi będzie brać czynny udział. Czego bardzo żałuje. Mam namyśli wszystko to co dzieje się u moich przyjaciół. Dwa dni temu dowiedziałam się, że zostanę ciocią. Moja najlepsza przyjaciółka jest w ciąży. Kiedy dostałam wiadomość jechałam akurat taxówką i na moment czas jakby stanął. Ucieszyłam się, bo wiem jak bardzo Agata marzyła o rodzinie. Niemniej dotarło do mnie, że tam daleko też toczy się życie.

Jestem tutaj, na emigracji i codziennie robię nowe rzeczy, poznaje nowych ludzi, próbuję nowych smaków, bawię się, pracuję, żyje i jest to po części pewien rodzaj szczęścia. Jednak w tamtym momencie w taxówce poczułam, jak bardzo chciałabym wrócić chociaż na moment, pójść na kawę z Asią i Alexem, smażyć kiełbaski w kominku z drugą Asią, zjeść obiad w Made in China, napić się czekolady w Cacao Republika. Z drugiej strony myśl o powrocie, od pewnego czasu napawa mnie lękiem.

Chciałabym przylecieć chociaż na moment, bo mimo, że tutaj otaczają mnie sami mili ludzie i relacje nawiązuje się błyskawicznie to nie są to takie same relacje (a niektóre już zaczynają mnie poważnie męczyć) i po prostu tęsknie za moimi przyjaciółmi. Ludźmi o podobnych zainteresowaniach, inteligentnych, zabawnych i rozumiejących moją ironię i sarkazm 🙂

Niestety póki co muszę jakoś sobie z pędzącym czasem poradzić, bo na radarze Polski brak. Czekam jednak z niecierpliwością na wiadomość od siostry, że kupiła wreszcie bilety 😀

UPDATE

Mineły dwa lata i znowu jestem w Australii. Znowu daleko, znowu życie w Polsce przelatuje mi jak piasek między palcami. Mimo, że buduję swoje życie tutaj, ale czuję, że to taki tymczasowy adres. Co więcej, tęsko za Polską. Czasami przychodzą momenty, że wsiadłabym w samolot następnego dnia. Niemniej po chwili to uczucie mija. Wracam do rutyny i zapominam, że tak tęskno mi za polskim jedzeniem, lasami, porami roku. Australia jest cudowna, ale nie do końca się tu czujemy jak w domu.

Z drugiej strony, nie umiałabym zostać w Polsce na stałe. Chyba nigdzie bym nie umiała. Jestem obecnie na takim etapie, że nigdzie nie widzę siebie “na stałe”. Pomimo, że nasz plan na Australijską emigrację zakładał 5-letni pobyt, już nas gdzieś nosi i zastanawiamy się gdzie dalej ruszyć.

hopkiwitravel

Follow Kiwi on IG!

Ojcowski Park Narodowy – pustynia, jaskinie, zamki i maczuga herkulesa

16 kwi 2017 | Polska

Ruszamy dalej w Polskę!

Była Żywiecczyzna, to teraz wspomnienia z innej rodzinnej wyprawy. Tym razem tajemnicza południowa Polska, a dokładniej okolice Ojcowskiego Parku Narodowego.
Trasa wyglądała mniej więcej tak:

Rabsztyn – aktualnie znajdują się tam ruiny zamku wchodzącego w szlak ” Orlich Gniazd”. Niegdyś okazała budowla została zniszczona przez wrogie wojska Szwedzkie. Gdy tam byliśmy niestety nie udało nam się wejść nawet na dziedziniec z powodu prac remontowych.

Pieskowa Skała – słynny zamek na skale z maczugą herkulesa, który jako formacja skalana jest ciekawym zjawiskiem w takim miejscu. Jest to z pewnością jeden z okazalszych zamków jakie znaleźć można w Polsce. Z Pięknymi i bogato zdobione wnętrza, z całym umeblowaniem, a nawet i wystawą łazienkową . Kręcono tu sporo Polskich filmów typu „Podróż za jeden uśmiech” czy „Janosik”.

Jaskinia Łokietka – wejście do jaskini strzeżone jest przez pająka i jego ogromną sieć, z którym wiąże się legenda o Łokietku. Władca Polski uciekając przed wrogimi, czeskimi oddziałami schronił się w w jednej z jaskiń. Podczas gdy wróg się zbliżał, wejście do jaskini zostało “zamknięte” przez ogromną sieć pająka. Czesi widząc pajęczynę stwierdzili, że do jaskini z całą pewnością nikt od dłuższego czasu nie wchodził i tak Polacy zostali uratowani przed niechybną zgubą.

Autor tekstu: Joanna Świderska

Pustynia Błędowska – Nie wszyscy o tym wiedzą, ale w Polsce także mamy pustynię! Z całą pewnością nie przypomina ona Sahary, jednakże jest to pewnego rodzaju udziwnienie w Polskim krajobrazie.
Oprócz piasku jest oczywiście sporo zielonych punkcików, bo teren porastają kępki traw. Jednak dłuższe przebywanie na niej było męczące, bo zupełnie inaczej odczuwało się tam promienie słoneczne. I chwilami było na prawdę gorąco.

Na trasie do zamku w Ojcowie – jest dziwny dom, w którego wnętrzu najzwyczajniej w świecie… rośnie sobie drzewo.

Zamek w Ojcowie – niegdyś okazała budowla, wybudowana pomiędzy skałami, dziś niestety jedynie ruina. Najlepiej zachowała się brama wejściowa i mury obronne. Warto tam pojechać przede wszystkim dla tego widoku, bramy, która wychodzi prosto ze skał.

Jaskinia Nietoperzowa – do jaskini można obrać dwie drogi, podjechać samochodem bądź przejść się z jaskini Łokietka. Jednak z drugą opcją trzeba nieco uważać bo znaki mówią co innego niż jest w rzeczywistości. Przejście miało nam zająć około 30 minut wyszło nieco więcej. Droga była dość długa, a nas dodatkowo po drodze złapała straszliwa burza. Wobec tego gdy doszliśmy na miejsce byliśmy totalnie zmoknięci i wyczerpani. Jednak było warto przeżyć taką przygodę .To trochę o samej jaskini, nazwa nie jest przypadkowa albowiem znaleziono tu mnóstwo szczątków niegdyś żyjących oraz współczesnych nietoperzy. Niekiedy po drodze można spotkać zimujące małe nietoperki.

hopkiwitravel

Follow Kiwi on IG!

Trzy miesiące w Australii – do jakich wniosków doszłam.

15 kwi 2017 | Dziennik | 7 comments

Wnioski Wnioski Wnioski

Będzie bardziej osobiści, bo chcę opisać wnioski do jakich doszłam odnośnie moich planów na przyszłość i jak Australia je zweryfikowała. Ale myślę, że będzie to dla wielu ciekawa lektura. Może nawet się nieco zdziwicie.

Otóż, Australia utwierdziła mnie w przekonaniu jak bardzo chcę wrócić do Polski i tam budować swoją przyszłość.

Ha. Mówiłam, że będzie zaskakująco. :D

Dlaczego tak?

Mój plan na Australia z góry przewidywał jedynie zarobienie pieniędzy i dalszą podróż. Jak już wiecie Australia nigdy nie była w czołówce moich wymarzonych państw do zwiedzenia. Chociaż intrygowała mnie przyroda i kultura autochtonów. Z drugiej strony nie zamykałam się na możliwości. Dałam sobie “furtkę”, że gdyby bardzo mi się spodobało to spróbuję tu zostać na dłużej.

Nie spodobało mi się jednak na tyle abym chciała tu zostać cały rok (dla mnie to też nieco strata czasu, pracować tu tyle, w mało rozwojowej pracy kiedy w Polsce czeka na mnie ambitne zajęcie). Nie chcę żebyście mnie źle zrozumieli, albo zrzucili odpowiedzialność na moje nastawienie. Przyjechałam do Australii zafascynowana tym krajem, po przeczytaniu wielu książek, blogów, obejrzeniu filmów i … buch. Czar prysł.

Pracy musiałam szukać chodząc całymi dniami z CV po ulicy, mieszkam w rozsypującej się chatce (którą bardzo lubię, ale do wymarzonego mieszkania jej daleko), pogoda jest, co tu dużo mówić – denerwująca (raz zimno, za chwile gorąco), ludzie niby mili, ale po tych kilku miesiącach już wiem, że kulturowo to przepaść w porównaniu do Polski.

Dlaczego? Bo to ich ciągłe How are You? jest bardzo zakłamane. Wszyscy odpowiadają tylko Good. Thanks, ale gdy odpowiesz, że dziś nie jest aż tak fajnie już nie chcą tego słuchać. Jeśli masz duży problem, życiowy nikt tu ci nie pomoże. Tu rozmawia się tylko o miłych sprawach. Dlatego Australia ma taki wysoki odsetek samobójstw.

Narzekamy na Polską mentalność marudy, ale wiecie co… jest coś w tym. Bo dzięki temu możemy wygadać się z naszych bolączek. Tu, nikt cię nie wysłucha. Ba, nawet ci powiedzą prosto w twarz, że nie chcą tego słuchać (wiem z doświadczenia. Próbowałam opowiadać szefowi historie Polski).

Jaki jest mój plan na najbliższą przyszłość?

Australia pomogła mi podjąć decyzję co dalej.

Prawdziwe jest powiedzenie, że dom twój gdzie serce twoje. A moje zostało w Polskich lasach, z przyjaciółmi za którymi tęsknie, z moim psem bez którego nie umiem żyć 🙂

Od początku czułam, że Australia nie jest dla mnie, ale cieszę się, że tu jestem, bo dzięki temu wyjazdowi uświadomiłam sobie czego pragnę od życia i co mi sprawia radość. Poznaje też ciągle nowych, fantastycznych ludzi (wielu ma podobne odczucia. Australia wydaje się rajem tylko z perspektywy Europy).

Już wiem, że uwielbiam podróżować i dalej będę to robić, ale raczej nie w taki sposób ja teraz. Wolę pracować trzy razy ciężej, ale w Polsce, blisko znajomych, rodziny, ważnych dla mnie miejsc, niż łatwo żyć tutaj. Bo łatwo się tu żyje. Wiem, że za kilka miesięcy pewnie mogłabym tu dostać prace w zawodzie i zarabiałabym ogromne pieniądze, ale nie byłabym szczęśliwa. Australia jest z pewnością pięknym krajem i warto ją odwiedzić, pozwiedzać, bo przyroda jest oszałamiająca, ale żeby tu zostać na zawsze trzeba być chyba dosyć elastycznym emocjonalnie.

Jeśli też miałabym wybierać między krajami w których dotychczas mieszkałam, to wolałabym przeprowadzić się do Portugalii. Dużo bardziej odpowiada mi Europejska mentalność, jest bliżej Polski i co najważniejsze, o czym tu jeszcze nie wspomniałam, Portugalia, jak i Polska są pełne historii. Czuć ją na każdym kroku. Stare kamienice, brukowane uliczki, zamki. Bardzo mi tego brakuje w Australii. To po prostu za młody kraj.

Dlatego planuję zostać jeszcze chwilę, odłożyć trochę pieniędzy, pozwiedzać Australię, może kawałek Azji i wracam do Polski.

A co w Polsce?

Może uda mi się na trochę wrócić do starej pracy, ale przede wszystkim chcę rozkręcić własny biznes. Ale zanim zacznę pracować full time, czuję, że będzie mi potrzeby solidny odpoczynek 🙂

A jakie są wasze odczucia? Pewnie wielu także wyjechało do pracy za granicą? Jesteście szczęśliwi czy woleli byście wrócić?

Buziaki Pysiaki :*

hopkiwitravel